Każdy człowiek nosi w sobie zalążek Guru. Niektórzy noszą go dyskretnie, inni wyprowadzają na spacer bardzo wcześnie i z przytupem (Tik-tok, Facebook, Twitter, kawiarnia osiedlowa). Guru pojawia się zwykle wtedy, gdy własna praca nad sobą zaczyna nudzić, doskwierać lub boleć, a pomaganie innym wydaje się znacznie bardziej humanitarne niż dalsze przyglądanie się własnej osobie.
Gra w Duchowego Guru nie ma na celu nikogo ośmieszyć – pozwala wyjść Guru na scenę, żeby można go było wreszcie zobaczyć w pełnym świetle Słońca Świadomości.
WPROWADZENIE
Każdy z nas nosi w środku potencjał bycia duchowym przewodnikiem – przyjacielem, doradcą, guru. Niestety, ten nasz wewnętrzny „guru” ma niepokojącą tendencję do budzenia się akurat wtedy, gdy praca nad sobą staje się męcząca, a obserwowanie cudzych błędów okazuje się znacznie przyjemniejsze niż przyglądanie się własnym. Gra ta ma na celu delikatnie oświetlić tę scenę, na której odgrywamy mądrość – nie po to, by siebie osądzać, ale by wreszcie zobaczyć, kto tak naprawdę przemawia.
CEL GRY
Gra nie polega na zdobyciu tytułu „Oświecony”. Polega na dostrzeżeniu chwil, w których tytuł ten przypisujemy sobie sami, najczęściej pod pozorem niesienia pomocy innym.
Twoim zadaniem jest obserwować moment, w którym „ja-uczeń” chowa się za kotarą, a na scenę wkracza „ja-znawca” – gotowe wyjaśniać, naprowadzać, „ratować”. Prawdziwe zwycięstwo następuje, gdy zauważysz to „ja” z taką samą uwagą, z jaką obserwujesz własny oddech – bez emocjonalnego zaangażowania i bez identyfikacji.
ROLA GRACZA
Graczem jesteś Ty, a dokładniej zbiór Twoich „ja”, które:
- lubią być słuchane,
- nie lubią być rozpoznane,
- bardzo cenią sobie duchowe alibi i splendor „bycia kimś” wyjątkowym.
Twoje „ja-uczeń”, „ja-szukający” i „ja-zagubiony” zostają na zapleczu.
Na scenę wchodzi Ja-Guru.
ETAPY ROZGRYWKI – OD ŻARU SAMOUWIELBIENIA DO NATURALNEJ OBECNOŚCI
| Etap | Bodziec startowy | Zadanie gracza (obserwacja) | Pułapka (automatyczna gra) |
|---|---|---|---|
| I. Narodziny Guru | Pytanie o radę, cudze cierpienie, myśl: „Gdyby robili tak jak ja…” | Zauważ przyjemne ciepło w klatce piersiowej. To nie uniwersalna miłość – to egotyczna energia ważności. | Utożsamienie się z tą energią i rozpoczęcie „nauczania”. |
| II. Pomaganie (bez pytania) | Przerwanie rozmowy, by wyjaśniać; irytacja, gdy ktoś „nie rozumie”. | Zauważ moment, gdy przestajesz słuchać i zaczynasz mówić schematami. | Konsumowanie cudzego problemu, by nakarmić własne poczucie ważności. |
| III. Duchowa tożsamość | Myśli: „Ja już to przerabiałem”, „Oni są na wcześniejszym etapie”. | Zauważ, że w tej chwili nie ma wysiłku obserwacji – jest tylko rola. | Zamiana pracy nad sobą w opowieść o sobie jako tym, który „przeszedł już wszystko” bo „stara dusza” i „pracuje nad sobą do dziecka”. |
| IV. Subtelny narcyzm | Skromność publiczna, wyjątkowość wewnętrzna, wrażliwość na krytykę. | Zauważ reakcję ciała na kwestionowanie twojej rady lub wybór innej drogi. To nie ból duchowy – to rana na obrazie siebie. | Budowanie tożsamości wokół bycia „tym, który wie”, nawet jeśli mówi się „to ty jesteś źródłem całej wiedzy o sobie”. |
| V. Moment prawdy | Nagła, niekomfortowa myśl: „A co, jeśli ja po prostu… uciekam?” | Nie tłumacz tej myśli. Nie zamieniaj jej w kolejną naukę. Zatrzymaj się. Poczuj ciało. Zrób to tylko dla siebie. | Przekształcenie wglądu w kolejny materiał do Pracy nad sobą. Obecność. |
ZASADY GRY, CZYLI JAK NIE „ZWYCIĘŻYĆ”, TYLKO PRZEBUDZIĆ SIĘ W JEJ TRAKCIE
- Zasada lustra: Każda Twoja rada dla innych jest najpierw wskazówką dla Ciebie. Zanim powiesz „ty powinieneś”, zapytaj siebie „w którym aspekcie ja tego potrzebuję?”.
- Zasada milczenia: Prawdziwy akt pomocy często zaczyna się od nie-mówienia. Obserwuj pragnienie, by się odezwać – ono powie Ci więcej niż Twoje słowa.
- Zasada drugiego kręgu: Guru rodzi się z pierwszego kręgu świadomości – reakcji, mechaniczności. Twoim celem jest zauważyć go i bez walki, z miłością dla siebie, wprowadzić do drugiego kręgu – obserwacji bez identyfikacji.
ZAKOŃCZENIE (KTÓRE JEST TAK NAPRAWDĘ NOWYM ROZDZIAŁEM)
Gra kończy się w chwili, gdy pomoc przestaje być rolą, a staje się po prostu działaniem – swobodnym, nieprzywiązanym, bez cienia guru w tle. Nie chodzi o to, by przestać pomagać. Chodzi o to, by pomagać z pełną świadomością, że ten, kto pomaga, jest dokładnie tak samo „śpiący” jak ten, komu pomaga – i że to wcale nie umniejsza aktu pomocy, a jedynie odziera go z osobowościowej iluzji własnej wyjątkowości.
OSTATNIA INSTRUKCJA
Najbardziej zaawansowaną formą duchowego przewodnictwa bywa cisza, która pozwala drugiej osobie usłyszeć siebie. A największym aktem mądrości – umiejętność Bycia w obecności własnego, wewnętrznego guru, nie jako jego pogromca, ale jako czujny, życzliwy świadek jego nieustannych narodzin i rozpadów.
Graj w tę grę nie po to, by wygrać, ale by w trakcie rozgrywki przypomnieć sobie, przed czym uciekasz i kim jesteś poza tymi wszystkimi rolami, które nosisz – włącznie z tą najbardziej „oświeconą”.
Do głębszego zrozumienia tekstu wymagana jest podstawowa znajomość nauk Gurdżijewa.
Grę i jej sens warto pogłębić w poszerzonym stanie percepcji podczas sesji w Harmonicznej Fali.
| TELEPORT ☄ DZISIAJ |
|---|
| POZNAJ SIEBIE ~ ZROZUMIESZ ŚWIAT |
